<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-7736889742626247160</id><updated>2012-02-16T14:36:40.446-08:00</updated><title type='text'>Memories of Sadness</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://memoriesofsadness.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7736889742626247160/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://memoriesofsadness.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>~ROcheLLe~</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17168396388554734005</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_1u0tBuZ4viU/SldmUkSVoiI/AAAAAAAAARQ/GhhJlm3-aR8/S220/CIMG0945.JPG'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>1</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-7736889742626247160.post-7818584076497237653</id><published>2011-12-29T03:25:00.000-08:00</published><updated>2011-12-28T11:15:58.226-08:00</updated><title type='text'>Reason of having this Blog</title><content type='html'>&lt;span style="font-weight: bold;font-family:georgia;" &gt;   Hindi ko alam kung pano sisimulan ang pag ku-kwento ng storyang to, ang tanging alam ko lang ay gusto kong i-share ito sa lahat ng tao sa mundo na makaka relate kahit papano sa isang seryosong kwento.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  (Pinapa natili ko po ang pagiging pribado ng bawat tao sa aking kwento, ang Tunay na Pangalan, Lugar, edad, o kahit na ano pamang makakapag bigay ng tunay na impormasyon ay hindi ko nalaman po babanggitin. maraming salamat sa pang unawa nyo.)&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  Tungkol ito sa isang masayang pamilya, na walang ibang problema sa buhay. Isang perfect family na pinaniniwalan kong kakaiba or unique.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  Mula sa Isang kwento ng Isang Ama, Ina at Anak.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  Nag aral ako sa isang Public School simula grade school, High school at sa isang pre-private college School. masaya ko kahit pano na nakapag aral ako sa hirap ng buhay ngayon marami-rami ang hindi nakakapag aral. hindi naman ako perpektong estudyante na laging top sa klase.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  Ang aking Ama ay isang empleyado ng Isang malaking kompanya. ang aking ina ay isang dakilang housewife.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; Nagiisang Anak lamang ako, masasabi kong malungkot dahil wala kang karamay pag napap galitan ka, masabihan ng mga secrets, or maka laro.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; ako ay nka graduate kahit papano sa college, sa ngayon ay wala pako nagiging trabaho dahil kelangan mag exam muna.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  sa ngayon ako ay nag Bu-business ng mga pastries, tinutulungan ako ng isa sa mga college friend ko.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; Hanggang isang araw, hindi na umuuwi ang aking ama. nahihirapan kami na ma kontak sya. hindi namin alam kung paano o saan namin sya pupuntahan dahil hindi sya sa office naka assign. magiisang linggo na ng hindi sya umuuwi, kaya nag alala na ang aking ina, tumawag kami sa sister in law ng aking ina na naka base sa america, hindi rin daw nila alam na ganun na pala ang nangyayari.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  Hanggang sa Isang araw, tumawag ang isa sa mga kapatid ng aking ama, na parang may alam na. ang sabi nya, may utang daw ang aking ama at hinahanap sya at nagtatago sya kaya hindi sya nakaka uwi.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; Naniwala kami dahil yun ang sabi nya, na hindi namin alam na sa likod namin e pinag tatawanan na pala kami.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  hindi na naka tiis ang aking ina, kaya ang ginawa namin, ay nagpunta na kami sa Main Office para i-check kung pumapasok pa ang ama ko sa office, at nalaman namin, na naka-leave pala ito.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  Bumalik ulit kami sa office after 3 days, at naghihintay sa kung ano ang mang yayari, nakaupo kami sa may lobby nagulat nalang kami ng dumating ang aking ama na may dalang Folder papunta sa acountant,&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; nagka titigan kami ng aking Ina dahil hindi nya alam kung ano ang gagawin, dalawa lamang kami nun, na parang hindi namin alam kung ano ang gagawin namin sa mga malalaman namin. hindi naka tiis ang aking Ina, kaya sinundan nya ito. Hindi ako naka tayo ng ilang segundo, dahil hindi ko alam kung ano ang gagawin ko, nung tinawag ako ng aking Ina tumayo ako at sumunod, nakita ko nalamang na umiiyak ang aking Ina dahil sa tagal nyang hindi nakita ang aking ama, at kung ano na ba talaga ang nangyayari.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; hindi mapakali ang aking ama dahil nagulat sya nang makita kami, dinala nya kami sa 3rd floor sa may Comfort room ng lalaki, pero may mga pumapasok, kaya sa may isang kwarto na maliit dun sa tabi ng cr na lalagyan ng mga panlinis ng mga janitor, pumasok kaming tatlo dun, at nag tatanong na ang Ina ko, pero sa nakita ko sa itsura ng ama ko, alam ko na kung ano ang totoo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  Hindi sya maka imik, pero napipilitan na sya magsalita dahil sa takot nya na mag eskandalo ang aking Ina, Umiiyak ang aking Ina habang tinatanong sya, kung Bakit ang tagal nyang hindi umuuwi, at Hindi sya tumatawag manlang, hindi parin makapag salita ang aking Ina, pero tinanong na nya ito kung babae ba ang dahilan...&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  Parang nag aalala a iiyak ang aking Ama nang sumagod sya ng OO.. nung mga oras na yun, sobrang naramdaman ko ang sakit na nararamdaman ng aking Ina, pero nakuha nya pang itanong kung buntis ba ang babae na yon, sumagot ang aking ama ng OO sa mga oras na yun, napaluhod ang aking ina habang umiiyak, habang ang aking Ama ay patuloy sa pagsabi ng Sorry..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt; Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko, na para kong nanigas, binuhusan ng malamig na tubig, parang huminto ang oras ko, wala kong nagawa kundi buksan ang pintuan at lumabas, ayoko makita ang aking Ina na nagkakaganun.. pag labas ko, para bang naka pause ako, at nakikita ko ang mga tao na naglalakad, pero ako hindi maka galaw..&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;  TBC..&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7736889742626247160-7818584076497237653?l=memoriesofsadness.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://memoriesofsadness.blogspot.com/feeds/7818584076497237653/comments/default' title='Post Comments'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://memoriesofsadness.blogspot.com/2011/12/reason-of-having-this-blog.html#comment-form' title='0 Comments'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7736889742626247160/posts/default/7818584076497237653'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/7736889742626247160/posts/default/7818584076497237653'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://memoriesofsadness.blogspot.com/2011/12/reason-of-having-this-blog.html' title='Reason of having this Blog'/><author><name>~ROcheLLe~</name><uri>http://www.blogger.com/profile/17168396388554734005</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='24' height='32' src='http://1.bp.blogspot.com/_1u0tBuZ4viU/SldmUkSVoiI/AAAAAAAAARQ/GhhJlm3-aR8/S220/CIMG0945.JPG'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>
